مگاوالانچ یک مسابقه منحصر به فرد در دنیای دوچرخهسواری کوهستان است که هر ساله هزاران شرکتکننده را به خود جذب میکند. این رویداد در ارتفاع ۲۶۰۰ متری از سطح دریا و بر روی یخچالهای طبیعی برگزار میشود و شرکتکنندگان باید در حالی که سعی میکنند بر روی دوچرخههای خود بمانند، از زیر دست و پای دیگران فرار کنند.
این مسابقه که از سال ۱۹۹۵ به جز سال ۲۰۲۰ هر ساله برگزار میشود، تنها مسابقه دوچرخهسواری کوهستانی است که با شروع جمعی بر روی یخچال آغاز میشود. تصور کنید که ۲۰۰۰ دوچرخهسوار بر روی یک مسیر برفی با سرعتهای حدود ۱۲۰ کیلومتر در ساعت حرکت میکنند و در تلاشند تا کنترل دوچرخههای خود را حفظ کنند و از زیر پای دیگران نروند. این بخش ابتدایی مگاوالانچ به خوبی نشاندهندهی هرج و مرج و هیجان این مسابقه است.
ایدهی برگزاری این مسابقه به جورج ادواردز، پیشگام دوچرخهسواری کوهستان، نسبت داده میشود. اولین دورهی این مسابقه در پیك بلانک، در پیست اسکی آلپ د هوز فرانسه با حضور ۴۰۰ دوچرخهسوار برگزار شد و از آن زمان به یکی از محبوبترین رویدادهای دوچرخهسواری تبدیل شده است. در حال حاضر، حدود ۲۰۰۰ دوچرخهسوار هر سال در این مسابقه شرکت میکنند.
مسیر مگاوالانچ شامل ۲۰ کیلومتر زمینهای مختلف است که چالشهای متنوعی را برای دوچرخهسواران به همراه دارد. این مسیر به طور متوسط حدود یک ساعت زمان میبرد تا توسط دوچرخهسواران با تجربه طی شود، اما بخش ابتدایی آن به دلیل عوامل غیرقابل کنترل، برای همه مشکلساز است. دوچرخهسواران با سرعت بالا بر روی سطح برفی حرکت میکنند و کنترل چرخ جلو را از دست میدهند، به همین دلیل باید از پاهای خود به عنوان تثبیتکننده استفاده کنند.
دوچرخهسواران با تجربه در مورد مگاوالانچ میگویند که شانس در این شروع دیوانهوار نقش مهمی دارد. برخی معتقدند که باید با تمام قدرت پدال بزنید تا از جمعیت جلو بیفتید و از برخورد با دیگر دوچرخهسواران جلوگیری کنید. اما از دست دادن کنترل دوچرخه میتواند به معنای زیر پا رفتن توسط دیگران باشد. همچنین، رها کردن دوچرخه در صورت سقوط نیز توصیه نمیشود، زیرا دوچرخه به حرکت خود بر روی برف ادامه میدهد.
یکی از دوچرخهسواران به نام دامینیک یارد در این باره میگوید: «شروع جمعی بر روی برف، نمادینترین بخش مگاوالانچ است. گروه بزرگی از دوچرخهسواران با سرعتهای نزدیک به ۷۵ کیلومتر در ساعت به سمت پایین حرکت میکنند و عمدتاً خارج از کنترل هستند!» او همچنین به موسیقی شروع مسابقه اشاره میکند که شبیه به یک سر و صدای هوایی است و میتواند ترس را در دل هر شرکتکنندهای بیندازد.
با وجود خطرات موجود در این مسابقه، طبق گفتهی برگزارکنندگان، آسیبهای جدی در مگاوالانچ چندان شایع نیست. کتی لابوری، یکی از برگزارکنندگان، میگوید: «بیشتر آسیبها شامل شکستگیهای جزئی است و مسیر به گونهای طراحی شده که ایمنی را تا حد ممکن تضمین کند.»
اگر این روایت برایتان جالب بود، کشف بعدی را از پیشنهادهای پایین انتخاب کنید.