پیری و فرسودگی بدن امری اجتنابناپذیر است، اما آیا میتوانیم سرعت آن را کاهش دهیم؟ یک مطالعه جدید بر روی موشها نشان داده است که ممکن است یک عامل کلیدی در پیری بیولوژیکی وجود داشته باشد: تجمع تدریجی آسیبها و فرسودگیها. به نظر میرسد این موضوع تنها به آسیب دیدن سلولها مربوط نمیشود، بلکه شامل سلولهای مشکلساز است که به درستی از بین نمیروند.
این سلولهای مشکلساز، نوتروفیلها هستند که نوعی سلول سفید خون و اولین پاسخدهنده به عفونتها به شمار میروند. نوتروفیلها عمر کوتاهی دارند و اگر به درستی از بین نروند، میتوانند به اندامها آسیب برسانند. محققان دریافتند که کاهش سن مرتبط با پاکسازی ماکروفاژهای مقیم بافت (TRMs) به پیری اندامها در موشها کمک میکند.
این تحقیق که توسط تیمی از دانشگاه استنفورد انجام شده و در نشریه «Science» منتشر شده است، نشان میدهد که در موشهای مسنتر، ماکروفاژهای مقیم بافت کارایی کمتری در پاکسازی نوتروفیلهای سالخورده دارند که این موضوع به کاهش عملکرد چندین اندام منجر میشود. کاترین آندریاسون، عصبشناس دانشگاه استنفورد، میگوید: “نوتروفیلهای سالخورده به بافتهای ما آسیب میزنند. پاکسازی این سلولها برای جلوگیری از التهاب مزمن ضروری است.”
در آزمایشهایی که بر روی موشهای جوان و پیر انجام شد، محققان سیگنالدهی از طریق یک گیرنده سلولی به نام EP2 را با استفاده از داروها و ویرایش ژنتیکی کاهش دادند. این گیرنده بر روی ماکروفاژها قرار دارد و وظیفه پاکسازی زبالههای بدن، از جمله نوتروفیلها را بر عهده دارد. کاهش فعالیت EP2 باعث بازگشت برخی از عملکردهای جوانانه TRM در موشهای پیر شد.
محققان قبلاً نشان داده بودند که با گذشت زمان، ماکروفاژها کارایی کمتری پیدا میکنند و ممکن است خود باعث التهاب شوند، که بخشی از آن به فعالتر شدن گیرنده EP2 در سالهای بعدی مربوط میشود. هنگامی که EP2 غیرفعال یا مسدود شد، تغییرات در موشهای پیر قابل توجه بود. آنها الگوهای التهابی جوانانهتری را نشان دادند و بهبودهایی در حافظه، ضعف، از دست دادن عضله و عملکرد قلب داشتند.
کاهش اثرات سیگنالدهی EP2 به نظر میرسد که روند کاهش انرژی متابولیسم سلولهای ماکروفاژ را متوقف میکند. آندریاسون میگوید: “زمانی که این روند آغاز شود، عملکرد ماکروفاژ به طور مداوم کاهش مییابد.” محققان تأیید کردند که کاهش فعالیت EP2 به معنای پاکسازی دوباره نوتروفیلهای سالخورده بود که آسیبهای آنها محدود میشود.
در این تحقیق همچنین 71 پروتئین شناسایی شد که در موشهای پیر تغییر کرده بودند. حذف EP2 از TRMs باعث بازگشت 59 مورد از این پروتئینها به سطوح جوانانه شد و تجزیه و تحلیل منابع احتمالی آنها به کبد به عنوان یک منبع اصلی اشاره کرد. آندریاسون میگوید: “کبد یکی از اندامهای غنی از ماکروفاژهای مقیم بافت است و نقش عمدهای در تغییرات مرتبط با پیری در شیمی خون دارد.”
این تحقیق عمدتاً بر روی موشها انجام شده است، اما محققان همچنین دادههای منتشر شده از بافتهای کبد و قلب انسان را دوباره تحلیل کردند. آنها الگوی مشابهی را در کبدهای پیر انسان یافتند: تعداد کمتری TRM، تعداد بیشتری نوتروفیل، افزایش بیان ژن EP2 در TRMs و کاهش عملکرد ماکروفاژها. قلبهای پیر انسان نیز تعداد کمتری TRM و بیان بالاتر EP2 نشان دادند، اما افزایش نوتروفیلها مشاهده نشد.
بدن ما روزانه حدود 100 میلیارد نوتروفیل تولید میکند، بنابراین پاکسازی آنها کار بزرگی است و آزمایشهای موشها نشان میدهد که حفظ کارایی این فرآیند پاکسازی ممکن است برای پیری سالمتر حیاتی باشد. محققان پیشنهاد میکنند که دارویی که EP2 را هدف قرار میدهد، ممکن است در نهایت به محدود کردن کاهش مرتبط با پیری کمک کند، اگر این یافتهها به انسانها منتقل شود. این چالشی بزرگ است، زیرا هیچ داروی تأیید شدهای که به طور انتخابی EP2 را مسدود کند وجود ندارد و هر درمانی باید به طور ایمن این کار را انجام دهد بدون اینکه تأثیرات مفید دیگر را مختل کند.
آندریاسون میگوید: “ما در تلاش بودیم تا بفهمیم چرا پیر میشویم. اکنون حداقل یک دلیل بزرگ برای آن را میدانیم.”
اگر این روایت برایتان جالب بود، کشف بعدی را از پیشنهادهای پایین انتخاب کنید.