یک مطالعه جدید نشان میدهد که پیروی از یک رژیم غذایی کم پلاستیک میتواند به کاهش مواد شیمیایی مضر در بدن کمک کند. در این تحقیق که در استرالیا انجام شد، 60 شرکتکننده به مدت هفت روز از ظروف و مواد غذایی بدون پلاستیک استفاده کردند و نتایج نشان داد که سطح سه نوع ماده شیمیایی مرتبط با پلاستیک در ادرار آنها تا 60 درصد کاهش یافته است.
محقق اصلی این مطالعه، میکائلا لوکاس، ایمونولوژیست بالینی در دانشگاه استرالیای غربی، گفت: “نتایج ما نشان میدهد که رعایت یک رژیم غذایی شامل غذاهایی که هیچگاه با پلاستیک در تماس نبودهاند، میتواند در عرض یک هفته مواد شیمیایی پلاستیکی را در بدن کاهش دهد.” او همچنین اشاره کرد که بررسی تأثیرات بهداشتی این تغییرات در حال حاضر در حال انجام است.
مواد شیمیایی خطرناک در پلاستیک
امروزه بیش از 16,000 نوع ماده شیمیایی برای تولید پلاستیک استفاده میشود که برخی از آنها میتوانند بر هورمونهای بدن تأثیر منفی بگذارند. در این مطالعه، محققان به بررسی دو نوع اصلی از این مواد شیمیایی، یعنی فتالاتها و بیسفنولها (BPA و BPS) پرداختند. فتالاتها معمولاً از بستهبندیهای پلاستیکی به غذاها منتقل میشوند و بیسفنولها نیز از پوشش داخلی قوطیها و ظروف غذایی به غذاها نفوذ میکنند.
روش تحقیق و نتایج
در این تحقیق، محققان ابتدا میزان تماس 211 شرکتکننده با مواد شیمیایی مرتبط با پلاستیک را بررسی کردند و دریافتند که همه آنها حداقل شش نوع متابولیت شیمیایی پلاستیکی را در ادرار خود داشتند. سپس یک آزمایش تصادفی با 60 نفر از این شرکتکنندگان انجام شد تا مشخص شود آیا مصرف غذاهایی که به هیچ وجه با پلاستیک در تماس نبودهاند، میتواند سطح فتالاتها و بیسفنولها را در ادرار کاهش دهد.
شرکتکنندگان به چهار گروه تقسیم شدند: گروه کنترل و سه گروه دیگر که هر یک از روشهای مختلفی برای کاهش تماس با پلاستیک استفاده کردند. نتایج نشان داد که در گروهی که غذاهای کم پلاستیک و ظروف بدون پلاستیک مصرف کردند، سطح مواد شیمیایی مضر به طور قابل توجهی کاهش یافته است.
به گفته آملیا هری، یکی از نویسندگان این تحقیق، “تیم ما با بیش از 100 کشاورز و تولیدکننده مواد غذایی همکاری کرد تا فرآیندهای بستهبندی و نگهداری غذا را به گونهای تغییر دهد که تماس با پلاستیک کاهش یابد.” در نهایت، این تلاشها به نتایج مثبتی منجر شد.
چالشها و آینده
با وجود اینکه این مطالعه نتایج امیدوارکنندهای به همراه داشت، هنوز مشخص نیست که چه سطحی از پلاستیک در بدن “ایمن” محسوب میشود. لوکاس تأکید کرد که این تحقیق نشاندهنده امیدی است که میتوانیم به طور فعال سطح مواد شیمیایی پلاستیکی را در بدن خود کاهش دهیم، اما این امر نیازمند تغییرات اساسی در نحوه تولید و بستهبندی غذاها است.
اگر این روایت برایتان جالب بود، کشف بعدی را از پیشنهادهای پایین انتخاب کنید.