کشف مکانیزم شگفت‌انگیز نیش زنبور عسل در ویدئویی ترسناک

یک ویدئوی جدید و ترسناک از نیش زنبور عسل، جزئیات جالبی از مکانیزم عملکرد آن را نشان می‌دهد. در این ویدئو، نیش زنبور به یک ژل شبیه به پوست انسان نفوذ می‌کند و محققان توانسته‌اند نحوه کارکرد این نیش را به تصویر بکشند.

زنبورهای عسل (Apis mellifera) معمولاً نیش خود را تنها یک بار استفاده می‌کنند. در حین نیش زدن، نیش از بدن زنبور جدا می‌شود و زنبور به دلیل این آسیب جان خود را از دست می‌دهد. اما حتی پس از پرواز زنبور، نیش همچنان به تزریق زهر ادامه می‌دهد. این موضوع در یک مطالعه جدید که در Proceedings of the National Academy of Sciences منتشر شده، بررسی شده است.

فیورلا رامیرز-اسکیول، دانشمند حشره‌شناس از دانشگاه مک‌کواری استرالیا، می‌گوید: “اگر تا به حال نیش زنبور خورده‌اید، می‌دانید که این یک فرآیند بسیار دردناک است، اما اکنون ما توانسته‌ایم تمام اجزای فعال در نیش کوچک را شناسایی کنیم.” او همچنین اشاره کرد که از سال 1910 می‌دانستیم که کیسه زهر نیش زنبور به یک محفظه با عناصر پمپاژ کوچک به نام دریچه‌ها تخلیه می‌شود، اما تا به حال نمی‌دانستیم که این دریچه‌ها چگونه کار می‌کنند.

با استفاده از دوربین‌های با سرعت بالا، محققان نیش نیمه‌شفاف را در حین نفوذ به ژل شفاف که برای شبیه‌سازی پوست انسان طراحی شده، ضبط کرده‌اند. این ویدئو به ما نشان می‌دهد که چگونه این دستگاه زیستی شگفت‌انگیز کار می‌کند.

رامیرز-اسکیول و تیمش مکانیزم نیش را به عنوان یک “میکروپمپ دوپیستونه منحصر به فرد” توصیف کرده‌اند. آن‌ها از انبرک برای هدایت نیش به مکان مناسب استفاده کردند، اما سپس دو بارب تیز به نام لَنست‌ها کنترل را به دست می‌گیرند و با ضربات متناوب، بارب را به داخل “پوست” می‌رانند و همزمان زهر را پمپاژ می‌کنند. هر لَنست به یک دریچه مربوط در داخل محفظه حباب متصل است که قسمت ضخیم‌تر در پایه نیش است.

این دریچه‌های انعطاف‌پذیر به طور متناوب باد می‌شوند تا لَنست مربوطه را به پایین براند و سپس خالی می‌شوند تا آن را به عقب بکشند، در حالی که به صورت متناوب از یکدیگر عبور می‌کنند. این همچنین فشار پمپاژ به محفظه زهر متصل را ایجاد می‌کند و مایع را به سمت “پوست” می‌کشد.

رامیرز-اسکیول می‌گوید: “این طراحی دوپیستونه پیچیدگی را اضافه می‌کند اما کلید نیش برای تزریق مداوم زهر در یک واحد خودکار و فشرده است.” این تحقیق در Proceedings of the National Academy of Sciences منتشر شده است.