مرجان‌ها برای زنده ماندن به جلبک‌هایی که درون بدنشان زندگی می‌کنند، وابسته‌اند. اما در شرایطی مانند گرما، آلودگی و تابش UV، این جلبک‌ها می‌توانند به مرجان آسیب برسانند و در نتیجه مرجان‌ها آن‌ها را طرد می‌کنند. این فرآیند منجر به رنگ‌پریدگی مرجان‌ها می‌شود و اگر مرجان‌ها نتوانند جلبک‌های جدیدی پیدا کنند، به سرعت به مرگ نزدیک می‌شوند.
با افزایش تهدید رنگ‌پریدگی مرجان‌ها هر سال، محققان دانشگاه استنفورد تکنیکی را یافته‌اند که می‌تواند به نجات مرجان‌های در آستانه مرگ کمک کند. دنی کالینز، دانشمند دریایی استنفورد، می‌گوید: “در حالی که مرجان‌های رنگ‌پریده ممکن است در حال مرگ باشند، اما هنوز مرده نیستند. سوالی که ما می‌خواستیم پاسخ دهیم این بود که وقتی مرجانی رنگ‌پریده شد، چه کاری می‌توانیم انجام دهیم؟”
سرنخی از همکار او، استیون پالمبی، به دست آمد که در یک تانک آزمایشگاهی متوجه چیزی جالب شد. دو قطعه مرجان از نوع Pocillopora damicornis که از یک کلونی جمع‌آوری شده بودند، بر روی یکدیگر افتاده بودند. یکی رنگ‌پریده و دیگری سالم بود. اما در نقطه‌ای که آن‌ها در تماس بودند، رنگ به مرجان رنگ‌پریده بازمی‌گشت. مرجان سالم در حال انتقال جلبک‌های همزیست به همسایه خود بود.
کالینز توضیح می‌دهد: “آنچه ما یافته‌ایم این است که اگر یک مرجان سالم در تماس با یک مرجان رنگ‌پریده قرار گیرد، مرجان سالم در واقع جلبک‌های همزیست و مواد مغذی را به مرجان رنگ‌پریده ارسال می‌کند و آن را در مدت زمان کوتاهی به طور کامل بهبود می‌بخشد.” او می‌افزاید: “مشاهده رنگ مرجان سالم که به آرامی به مرجان رنگ‌پریده منتقل می‌شود، شگفت‌انگیز بود.”
تماس مستقیم بین دو قطعه مرجان ضروری است. حتی چند میلی‌متر فاصله بین آن‌ها می‌تواند انتقال را به طور کامل متوقف کند. برای انتقال جلبک‌ها، دو مرجان در واقع به هم متصل می‌شوند. کالینز می‌گوید: “بافت‌های آن‌ها در حال رشد هستند و یک پل مغذی ایجاد می‌کنند که اجازه می‌دهد مواد مغذی و جلبک‌ها بین این سلول‌ها جریان یابد.”
مرجان سالم می‌تواند به بهبود مرجان رنگ‌پریده کمک کند و پس از یک هفته تماس، بهبودی کامل در قطعات رنگ‌پریده آغاز می‌شود. این فرآیند به طور قابل توجهی سریع‌تر از زمان بهبودی در جمعیت‌های رنگ‌پریده وحشی است. نرخ بهبودی برای مرجان‌هایی که برای هفت هفته در تماس بودند، مشابه مرجان‌هایی بود که پس از یک هفته جدا شدند، که نشان می‌دهد پس از تلقیح اولیه، جلبک‌ها در داخل مرجان‌های رنگ‌پریده در حال تکثیر هستند.
این تکنیک ممکن است در آزمایشگاه با قطعات ژنتیکی یکسان از مرجان‌ها کار کرده باشد، اما هنوز مشخص نیست که آیا این روش در اقیانوس و بر روی صخره‌های مرجانی وحشی نیز کار خواهد کرد. به طور نظری، این تکنیک می‌تواند به مرجان‌های در آستانه مرگ کمک کند، اما اگر رویدادهای رنگ‌پریدگی همچنان افزایش یابند، ممکن است در مقیاس بزرگ عملی نباشد.
این یافته‌ها می‌توانند به نجات مرجان‌ها کمک کنند و امیدی برای آینده ایجاد کنند. فیورزا میکلی، اکولوژیست دریایی، می‌گوید: “این بینش‌های جدید درباره چگونگی بهبودی طبیعی مرجان‌ها به ما امید می‌دهد و ممکن است به پیشرفت‌هایی منجر شود که نیاز داریم تا بازسازی صخره‌ها را تسریع کنیم.”
اگر این روایت برایتان جالب بود، کشف بعدی را از پیشنهادهای پایین انتخاب کنید.