تحقیقات جدید نشان میدهد که چربی شکمی ممکن است تأثیر بیشتری بر کاهش سطح تستوسترون در مردان نسبت به سن داشته باشد. از حدود ۳۵ سالگی، سطح این هورمون جنسی در مردان به تدریج کاهش مییابد، اما این کاهش به آرامی اتفاق میافتد. بر اساس یک تحلیل جدید که در Journal of the Endocrine Society منتشر شده، چربی احشایی یا چربی عمیق در ناحیه شکم میتواند عامل اصلی کاهش تستوسترون باشد.
چربی احشایی به طور خاص میتواند دور ارگانهای حیاتی مانند کبد، معده و رودهها را احاطه کند و دارای تعداد زیادی گیرنده برای تستوسترون است، به همین دلیل به این هورمون بسیار حساس است. در یک بررسی از دادههای سلامتی نزدیک به ۵۰۰۰ مرد در ایالات متحده، وجود چربی احشایی به شدت با کاهش تستوسترون مرتبط بود. در واقع، در این گروه سنی، تأثیر چربی احشایی بر سطح تستوسترون به مراتب بیشتر از تأثیر سن بود.
دو نویسنده این بررسی، کارل فریدل و آدام پاتر، از موسسه تحقیقاتی پزشکی محیطی ارتش ایالات متحده، نتیجهگیری کردند که چربی عمیق شکمی باید به عنوان «عامل اصلی چاقی مرتبط با کاهش تستوسترون در مردان آمریکایی» در نظر گرفته شود.
تحقیقات قبلی نیز نشان دادهاند که در میان مردان میانسال، عوامل مرتبط با چربی تأثیر بیشتری بر سطح تستوسترون نسبت به سن دارند. به عنوان مثال، یک مطالعه در سال ۲۰۰۷ نشان داد که افزایش ۴ تا ۵ واحد در شاخص توده بدنی (BMI) با کاهش تستوسترون مرتبط است و این معادل با حدود ۱۰ سال افزایش سن است.
با این حال، استفاده از BMI برای اندازهگیری چاقی نیز دارای نقصهایی است. در حالی که BMI و دور کمر همچنان رایجترین معیارهای وزن اضافی هستند، اما لزوماً بهترین معیارهای سلامت متابولیک نیستند. مردانی که BMI و دور کمر مشابهی دارند، ممکن است سطح تستوسترون بسیار متفاوتی داشته باشند. به عنوان مثال، یک مرد جوان با BMI در محدوده وزن سالم ممکن است درصد بالایی از چربی احشایی پنهان داشته باشد که بر سطح تستوسترون او تأثیر میگذارد.
علت ارتباط نزدیک تولید تستوسترون با چربی احشایی هنوز مشخص نیست، اما محققان چندین فرضیه دارند. چربی عمیق در شکم میتواند مقاومت به انسولین را ترویج کند و این ممکن است تأثیرات بعدی بر نحوه تبدیل کلسترول به تستوسترون در برخی سلولهای بیضه داشته باشد. همچنین، چربی احشایی میتواند مسیرهای التهابی را تحریک کند که میتواند سیگنالدهی هورمونی بدن را مختل کند و تبدیل تستوسترون به استرادیول را افزایش دهد.
نویسندگان این مطالعه تأکید میکنند که «راهنماهای کنونی به درستی چاقی را به عنوان یک عامل خطر برای کاهش تستوسترون شناسایی میکنند، اما یافتههای ما نشان میدهد که توزیع چربی، به ویژه چربی احشایی، ممکن است اطلاعات اضافی فراتر از کل توده بدنی ارائه دهد.» این بدان معناست که مداخلاتی که چربی احشایی را کاهش میدهند، مانند داروهایی مانند اوزیمپیک یا وگووی، ممکن است به طور مستقیمتر از درمان جایگزینی تستوسترون به مسائل کاهش تستوسترون رسیدگی کنند.
این مطالعه در Journal of the Endocrine Society منتشر شده است.
اگر این روایت برایتان جالب بود، کشف بعدی را از پیشنهادهای پایین انتخاب کنید.