صحرای مِین، یک ناحیه ۴۰ هکتاری از شن و سیلت در نزدیکی شهر فریپورت، به عنوان یک پدیده زمینشناسی منحصر به فرد و یک جاذبه گردشگری شناخته میشود. این مکان به عنوان “مشهورترین پدیده طبیعی در مِین” شناخته شده است، اما در واقع نتیجه مدیریت نادرست زمین در طول چندین نسل است.
اگرچه این ناحیه به طور فنی یک صحرای واقعی نیست، زیرا ایالت مِین بارش باران زیادی دارد، اما تپههای شنی آن به وضوح ظاهری شبیه به یک صحرای واقعی دارند. این شن و سیلت از زمان یخچالهای طبیعی که در دوران یخ آخر بر روی مِین قرار داشتند، به وجود آمده است. این یخچالها سنگها را به سنگریزه و سپس به شن تبدیل کردند. اما فعالیتهای انسانی بیش از ۱۰۰ سال پیش باعث شد که این مواد به سطح زمین بازگردند.
داستان صحرای مِین به سال ۱۷۹۷ برمیگردد، زمانی که ویلیام تاتل، یک مهاجر، زمینی به مساحت ۳۰۰ هکتار در کنار فریپورت خرید. او از این زمین حاصلخیز برای کشاورزی و پرورش دام استفاده کرد. نسلهای بعدی خانواده تاتل، کسب و کار خود را گسترش دادند و با فروش پشم به کارخانههای نساجی، درآمد بیشتری کسب کردند. اما عدم چرخش مناسب محصولات باعث کاهش مواد مغذی خاک شد و دامها نیز ریشههای گیاهان را که خاک را نگه میداشتند، از بین بردند.

با گذشت زمان، تاتلها متوجه شدند که یک لکه کوچک از شن در زمینشان ظاهر شده است. این لکه به تدریج بزرگتر شد و در نهایت تمام چراگاهها و ساختمانهای آنها را بلعید. در نهایت، آنها مجبور به ترک خانه خانوادگی خود شدند.
در سال ۱۹۱۹، هنری گلدراپ این مزرعه را به قیمت ۳۰۰ دلار خرید و در چند سال بعد آن را به عنوان یک جاذبه گردشگری منحصر به فرد به عموم معرفی کرد. تلاشها برای مبارزه با گسترش این صحرای عجیب بینتیجه ماند و اکنون خانهای که در سال ۱۹۳۵ ساخته شده بود، زیر هشت فوت (۲.۴ متر) شن مدفون شده است. برخی درختان کاج که به این منطقه عادت کردهاند، تنها قسمتهای بالایی آنها نمایان است و بقیه تنههای آنها زیر ۵۰ فوت (۱۵.۲ متر) شن و سیلت دفن شده است.
صحرای مِین یکی از جاذبههای اصلی گردشگری ایالت مِین است، اما همچنین هشداری جدی درباره عواقب سوء مدیریت زمین به شمار میرود. چراهای بیش از حد و چرخش نامناسب محصولات، به همراه تغییرات اقلیمی، تهدیدی جدی برای تسریع بیابانزایی در مناطق حاصلخیز هستند.
اگر این روایت برایتان جالب بود، کشف بعدی را از پیشنهادهای پایین انتخاب کنید.