مردم روستای شِنلونگوان در استان شانشی چین، به مدت ۱۵ سال با استفاده از چکش و قلم، جاده‌ای را در دل کوه‌ها حفر کردند تا ارتباط خود را با دنیای بیرون برقرار کنند و از فقر رهایی یابند. این روستا که به خاطر گردوها و گلابی‌های باکیفیتش شناخته شده است، در گذشته برای رساندن محصولات خود به بازار با چالش‌های جدی مواجه بود.
تا سال ۲۰۰۰، برای رسیدن به مرکز شهرستان چانگ‌ژی، ساکنان مجبور بودند یا از هشت شهرستان در سه استان مختلف دور بزنند یا جان خود را با بالا رفتن از نردبان‌های خطرناک به خطر بیندازند. روزی، اهالی روستا تصمیم گرفتند که باید تغییری ایجاد کنند و اگر مقامات جاده‌ای به روستای آن‌ها نمی‌سازند، خودشان این کار را انجام خواهند داد. دوآن جیانلین، یکی از ساکنان سالخورده شِنلونگوان که در ساخت جاده شرکت داشت، گفت: «ما به شدت به یک جاده نیاز داشتیم. اگر نمی‌توانستیم آن را در یک سال تمام کنیم، دو سال تلاش می‌کردیم. اگر دو سال هم کافی نبود، سه سال دیگر ادامه می‌دادیم.»
این تخمین‌ها بسیار خوشبینانه بودند، زیرا این جاده تنها یک مسیر ساده نبود. شِنلونگوان از همه طرف با کوه‌ها احاطه شده بود و روستاییان مجبور بودند از دل سنگ‌ها عبور کنند تا ارتباط خود را با سایر نقاط چین برقرار کنند. با ابزارهای ابتدایی مانند چکش و قلم، حفر کردن کوه‌ها بسیار دشوار و زمان‌بر بود. جاده‌ای که مردم شِنلونگوان ساختند تنها ۱۵۲۶ متر طول دارد، اما تکمیل آن ۱۵ سال به طول انجامید و کار از سال ۱۹۸۵ آغاز و در سال ۲۰۰۰ به پایان رسید.
این جاده کوتاه اما باارزش، درهای جدیدی به روی گردشگری و تجارت گشود و کلید رهایی مردم شِنلونگوان از فقر شد. نه تنها آن‌ها می‌توانستند محصولات خود را سریع‌تر بفروشند، بلکه زیبایی طبیعی روستا نیز گردشگران را جذب کرد. امروزه بیش از ۶۰ درصد از بیش از ۷۰۰ نفر ساکن این روستا در مشاغل مرتبط با گردشگری فعالیت می‌کنند و فقر که زمانی در این منطقه شایع بود، اکنون به یادگار مانده است. در سال ۲۰۰۰، قبل از اینکه جاده حفر شده به بهره‌برداری برسد، درآمد سرانه تنها ۶۸۰ یوان بود، در حالی که امروز به ۱۲,۰۰۰ یوان (حدود ۱۹۰۰ دلار) رسیده است.
اگر این روایت برایتان جالب بود، کشف بعدی را از پیشنهادهای پایین انتخاب کنید.