مرغ آنگادوری، که به معنای «پرنده محترم» در زبان ژاپنی است، یک نژاد نادر از مرغهاست که به خاطر دمهای بسیار بلندش شناخته میشود. این دمها میتوانند به طول بیش از ۱۰ متر برسند و حتی طاووسها را تحتالشعاع قرار دهند. از میان ۱۷ نژاد مرغ که به عنوان گنجینههای ملی ژاپن شناخته میشوند، آنگادوری تنها نژادی است که دارای وضعیت «ویژه» است. از زمان دریافت این وضعیت در سال ۱۹۵۲، صادرات مرغها و تخمهای آنگادوری ممنوع شده است و به همین دلیل، تعداد بسیار کمی از این مرغها خارج از ژاپن یافت میشوند.
این نژاد به خاطر دمهای غیرریزش و بسیار بلند خروسها معروف است که در شرایط مناسب و با نگهداری خوب، میتوانند در طول عمر مرغ رشد کنند. تاریخچه مرغهای با دم بلند به هزاران سال پیش برمیگردد، اما نژاد آنگادوری به قرن هفدهم در استان توسا در جزیره شینکوکو ژاپن نسبت داده میشود. ریشه دقیق آن ناشناخته است، اما کارشناسان بر این باورند که این نژاد از دیگر نژادهای با دم بلند مانند شوقوکو، توتنکو و شاید مینویکی به وجود آمده است.
خروسهای آنگادوری به خاطر جهش در ژنهای «nm» (غیرریزش) خود، قادر به نگهداری دمهای خود برای همیشه هستند. همچنین ژنهای «gt» و «sg» باعث رشد سریع این پرها میشوند. جالب است بدانید که مرغهای آنگادوری به طور طبیعی ریزش پر دارند، در حالی که خروسها هرگز دمهای خود را نمیریزند و تنها هر سه سال یک بار سایر پرها را میریزند. این یکی از دلایلی بود که باعث شد پرورشدهندگان اروپایی در ابتدا از این نژاد خوششان نیاید، زیرا به این معنی بود که پرهای آسیبدیده و فرسوده آنها برای مدت طولانی باقی میماند.
به دلیل مشکلاتی که آنگادوریها در سازگاری با آب و هوای اروپا داشتند، پرورشدهندگان شروع به ترکیب آنها با نژادهای محلی کردند تا برخی از ژنهای آنگادوری را حفظ کنند و در عین حال پرندگان جدید را مقاومتر کنند. اینگونه نژاد «فینیکس» آلمانی به وجود آمد که شباهت زیادی به آنگادوری دارد، اما بیشتر از مرغهای ژاپنی ریزش پر دارد. برای اینکه یک خروس به عنوان آنگادوری خالص طبقهبندی شود، باید دم آن حداقل ۱.۵ متر طول داشته باشد. در شرایط مناسب، پرهای دم یک آنگادوری میتواند سالانه ۹۰ سانتیمتر رشد کند و به همین دلیل، خروسهایی با دمهای چند متری بسیار رایج هستند. رکورد فعلی طول دم این نژاد ۱۱.۳ متر است.
علاوه بر طول دم، خروسهای آنگادوری همچنین بر اساس تعداد پرهای «کاواری هونگه» قیمتگذاری میشوند. این نوع خاص از پرها در دم آنها، عریضترین پرها هستند و تعداد این پرها میتواند از ۱ تا ۴ متغیر باشد. بنابراین اگر یک پرنده دارای چهار پر کاواری هونگه باشد، بسیار مورد توجه پرورشدهندگان قرار میگیرد و قیمت بالایی خواهد داشت.
در حال حاضر، نژاد آنگادوری به عنوان یک نژاد در خطر انقراض شناخته میشود و تنها حدود ۲۵۰ پرنده توسط ۲۵۰ پرورشدهنده نگهداری میشوند. یکی از دلایل این وضعیت ممکن است این باشد که مرغها تخمگذاری ضعیفی دارند و تنها حدود ۲۵ تخم در سال میگذارند.
اگر این روایت برایتان جالب بود، کشف بعدی را از پیشنهادهای پایین انتخاب کنید.