تحقیقات جدید نشان می‌دهد که دریاچه نمک بزرگ در یوتا، که به عنوان «دریای مرده آمریکا» شناخته می‌شود، در گذشته‌ای نه چندان دور، به طور قابل توجهی بزرگ‌تر و آب شیرین‌تر بوده است. این دریاچه در حال حاضر حدود ۴,۱۴۴ کیلومتر مربع (۱,۶۰۰ مایل مربع) مساحت دارد و در برخی نقاط، ۱۰ برابر نمک‌دارتر از آب دریا است.
در این مطالعه که در نشریه Paleoceanography and Paleoclimatology منتشر شده، محققان با تحلیل یک هسته رسوبی به طول ۱۲۰ متر از بستر دریاچه، به بررسی تاریخچه ۲۴۰,۰۰۰ ساله این دریاچه پرداخته‌اند. آن‌ها با استفاده از تجزیه و تحلیل مواد معدنی موجود در رسوبات و سیگنال‌های شیمیایی میکروبی، تغییرات غلظت نمک در آب را بررسی کرده‌اند.
دوره‌های آبی شیرین
تحقیقات نشان می‌دهد که در دو دوره زمانی، آب دریاچه به مراتب شیرین‌تر بوده و در این زمان‌ها، وسعت آن نیز بسیار بیشتر بوده است. این دوره‌ها به عنوان دریاچه بونیویل (حدود ۳۰,۰۰۰ تا ۱۶,۰۰۰ سال پیش) و دریاچه ولی کوچک (حدود ۱۴۰,۰۰۰ تا ۱۳۵,۰۰۰ سال پیش) شناخته می‌شوند. به گفته محققان، تفاوت اندازه دریاچه در این دوره‌ها به اندازه تفاوت بین یک چاله و یک برکه است.
تغییرات شوری
این مطالعه همچنین به تغییرات شوری آب دریاچه اشاره دارد. به نظر می‌رسد دریاچه ولی کوچک کمی شور بوده، در حالی که دریاچه بونیویل یک دریاچه آب شیرین واقعی بوده است. محققان همچنین به سرعت افزایش شوری در زمان کاهش اندازه دریاچه اشاره کرده و بیان کردند که این تغییرات در مقیاس زمین‌شناسی، ناگهانی به نظر می‌رسند.
تأثیرات تغییرات اقلیمی
محققان همچنین به تغییرات اقلیمی که باعث کاهش اندازه این دریاچه‌ها در پایان دوره‌های یخ‌زایی مختلف شده‌اند، اشاره کرده و آن را با تغییرات اقلیمی کنونی مقایسه کرده‌اند. آن‌ها هشدار می‌دهند که تغییرات اقلیمی امروز به طور بی‌سابقه‌ای در حال افزایش است و این گرمایش باعث افزایش تبخیر از دریاچه‌ها و خاک‌ها می‌شود.
این تحقیق به ما یادآوری می‌کند که نباید به سادگی تغییرات طبیعی گذشته را به عنوان توجیهی برای کاهش دریاچه‌ها در زمان حاضر در نظر بگیریم. این یافته‌ها در Paleoceanography and Paleoclimatology منتشر شده است.
اگر این روایت برایتان جالب بود، کشف بعدی را از پیشنهادهای پایین انتخاب کنید.