در سال 1944، سنگ‌های معدن «کوه پینتر» در استرالیا به ایالات متحده ارسال شدند تا در پروژه منهتن آزمایش شوند. این اقدام عواقب عمیقی در سطح جهانی به همراه داشت. با این حال، در معدن کوه پینتر، دانشمندان بر این باور بودند که اورانیوم و عناصر نادر زمین به طور نسبی در توده‌های زباله خشک (که به آنها «تلی» گفته می‌شود) به‌طور ایمن قفل شده‌اند. این معدن در سال 1965 بسته شد و بعدها به پناهگاه طبیعی «آرکارولا» ملحق گردید.
اما نمونه‌های اخیر گرفته شده از سطح تلی‌های معدن کوه پینتر نشان می‌دهد که این مکان ممکن است به اندازه‌ای که تصور می‌شد ایمن نباشد. این تلی‌ها به مدت بیش از 80 سال بدون مزاحمت باقی مانده‌اند، اما به نظر می‌رسد که میکروب‌ها مواد معدنی بالقوه خطرناک را به سطح توده‌های زباله منتقل کرده‌اند، جایی که این مواد در غلظت‌های غیرمنتظره‌ای تجمع یافته‌اند.
در یک مطالعه که به تازگی در «مجله مواد خطرناک» منتشر شده، محققان پیشنهاد می‌کنند که میکروب‌های موجود در این زباله‌ها، این مواد سمی را به لایه‌های بالای 10 سانتی‌متری تلی‌ها منتقل می‌کنند. آنها بر این باورند که میکروب‌های خاک در حال حمل و تبدیل اورانیوم و عناصر نادر زمین هستند. جوئل بروگر، زمین‌شناس، می‌گوید: “ما به طور سنتی فرض می‌کردیم که این فلزات سمی به طور ایمن توسط طبیعت در این محیط‌های خشک قفل شده‌اند، اما این موجودات ریز ما را به اشتباه انداخته‌اند. آنها به نوعی به عنوان کارخانه‌های میکروسکوپی عمل می‌کنند و مواد معدنی پایدار را تجزیه کرده و عناصری مانند اورانیوم را به اکوسیستم اطراف منتقل می‌کنند.”
تحقیقات بیشتری برای تأیید این که آیا میکروب‌ها واقعاً مسئول تغییرات مشاهده شده در این تلی‌ها هستند، مورد نیاز است. اما در حال حاضر، این بهترین حدس دانشمندان است، زیرا توضیحات دیگری وجود ندارد. در نقاط دیگر جهان، محققان نیز میکروب‌های مقاوم به تابش را که با زباله‌های اورانیوم در تعامل هستند، مستند کرده‌اند.
بزرگ‌ترین نگرانی این است که این میکروب‌ها به نظر می‌رسد مواد معدنی را از فسفات‌های نامحلول به اشکال کلوئیدی تبدیل می‌کنند که به راحتی می‌توانند در محیط حرکت کنند. باران در آرکارولا به ندرت می‌بارد و معمولاً به صورت طوفان‌های ناگهانی تابستانی می‌آید. وقتی این مواد معدنی به کلوئیدها تبدیل می‌شوند، مانند اورانیوم به راحتی در آب باران معلق می‌شوند، که می‌تواند آنها را به دورتر از محل معدن منتقل کند، به ویژه در طول سیلاب‌های ناگهانی که گاهی در آرکارولا رخ می‌دهد.
مواد معدنی سمی و رادیواکتیو مانند اورانیوم و عناصر نادر زمین چیزی نیستند که بخواهید در خاک و آب‌های جاری پراکنده شوند. اورانیوم به شدت رادیواکتیو است و قرار گرفتن در معرض آن – به عنوان مثال، از طریق نوشیدن آب آلوده یا استنشاق ذرات ریز – می‌تواند آسیب‌های جدی به انسان‌ها و دیگر موجودات زنده وارد کند. این مقاله خواستار بازنگری جدی در نحوه مدیریت زباله‌های معدنی شده است. در حالی که آرکارولا از معدن‌کاری بیشتر محافظت شده است، اما میراث رادیواکتیو آن به وضوح هنوز به پایان نرسیده است.
معدن شماره 6 کوه پینتر تنها یکی از بسیاری از معادن رها شده پس از گسترش سلاح‌های هسته‌ای در قرن بیستم است. اما تولید اورانیوم در سراسر جهان ادامه دارد و هیچ‌گاه به اندازه امروز تقاضا برای فلزات و مواد معدنی بالا نبوده است. بروگر و تیمش می‌نویسند: “به دلیل توسعه جهانی مداوم، تغییر زیرساخت انرژی جهان از سوخت‌های فسیلی و الکتریکی شدن زیرساخت حمل و نقل، تقاضا برای فلزات پایه مانند مس، مواد معدنی حیاتی مانند عناصر نادر زمین و مواد معدنی انرژی مانند اورانیوم در حال افزایش است.”
حجم زباله‌های معدنی پیش‌بینی می‌شود به سرعت افزایش یابد، به ویژه زمانی که عیار سنگ‌ها کاهش یابد. حتی زمانی که اورانیوم هدف یک معدن نیست، بسیاری از ذخایر عناصر نادر زمین با اورانیوم و توریوم مرتبط هستند که به زباله‌های معدن وارد می‌شوند. سانتونو سانیال، میکروبیولوژیست محیطی، می‌گوید: “با افزایش سریع عملیات برای پاسخگویی به تقاضای بی‌سابقه برای مواد معدنی حیاتی، حجم زباله‌های معدنی تولید شده در سطح جهانی به طور قابل توجهی افزایش خواهد یافت.” درک دقیق نحوه تعامل این میکروب‌های بومی با مواد زباله کاملاً حیاتی است اگر بخواهیم از آلودگی محیطی نامرئی و بلندمدت جلوگیری کنیم و معدن پایدار آینده را توسعه دهیم.
اگر این روایت برایتان جالب بود، کشف بعدی را از پیشنهادهای پایین انتخاب کنید.