پس از گذشت ۱۶ سال از فاجعه نشت نفت در دکل نفتی دیپ‌واتر هورایزن، حیات دریایی در خلیج مکزیک هنوز هیچ نشانه‌ای از بهبودی نشان نمی‌دهد. در سال ۲۰۱۰، این دکل به طور فاجعه‌آمیزی شکست و منجر به بزرگ‌ترین نشت نفت در تاریخ اقیانوس‌های زمین شد. در طول ۸۷ روزی که برای مسدود کردن چاه نفت زمان صرف شد، حدود ۱۳۴ میلیون گالن نفت خام به خلیج مکزیک وارد شد و همچنین ۷.۷ میلیارد فوت مکعب گاز آزاد شد.
تحقیقات جدیدی که توسط دانشمندان مؤسسات مختلف در ایالات متحده انجام شده، نشان می‌دهد که اکوسیستم‌های عمیق دریایی در این منطقه هنوز از این فاجعه بهبود نیافته‌اند. این یافته‌ها در مقاله‌ای جدید که در Proceedings of the National Academy of Sciences منتشر شده، ارائه شده است. تیم تحقیقاتی به رهبری «تریسی ساتن» از دانشگاه نوا سوتی‌استرن، بر روی گونه‌های دریایی عمیق تمرکز کرده است.
این تیم در ابتدا نمونه‌برداری از شبکه‌ها را در سال ۲۰۱۱، درست پس از نشت نفت، انجام داد و سپس در سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۳ به جمع‌آوری نمونه‌ها ادامه داد. نتایج نشان داد که جمعیت گونه‌های دریایی عمیق به شدت کاهش یافته است. به گفته ساتن، «ما شاهد این کاهش بزرگ بودیم. سوال این بود که چرا؟ بنابراین به بررسی تمام متغیرهای طبیعی پرداختیم که می‌توانستند دلیل این کاهش باشند، از جمله دما، تأمین اکسیژن و غذا. هیچ‌کدام از این موارد با کاهش جمعیت مرتبط نبودند. تنها رویدادی که با این کاهش همبستگی داشت، نشت نفت بود.»
به طور خاص، تعداد ماهی‌ها ۶۳.۵ درصد، سخت‌پوستان ۶۲ درصد و نرم‌تنان (به ویژه ماهی‌های مرکب) ۵۹.۷ درصد کاهش یافته است. گونه‌هایی که بیشترین کاهش را تجربه کردند، به عنوان مهم‌ترین گونه‌ها در اقیانوس شناخته می‌شوند و شامل «کریل» هستند که ۷۲.۸ درصد کاهش داشته‌اند.
این موجودات نقش حیاتی در اکوسیستم دارند و پایه‌های اقتصادی ماهی‌گیری و گردشگری را تشکیل می‌دهند. بسیاری از آن‌ها به لایه پراکندگی عمیق تعلق دارند که شامل ماهی‌ها، ماهی‌های مرکب و دیگر موجوداتی است که در شب به سطح می‌آیند و در سپیده‌دم به عمق بازمی‌گردند. این حرکت روزانه مانند یک «پمپ بیولوژیکی» عمل می‌کند که به ذخیره کربن در اعماق اقیانوس کمک می‌کند.
تحقیقات نشان می‌دهد که نشت نفت به عنوان «ساده‌ترین توضیح» برای تغییرات شدید در اکوسیستم دریایی خلیج مکزیک مطرح است. شواهد موجود نشان می‌دهد که پدیده‌های طبیعی به عنوان عوامل محرک محتمل رد شده‌اند و این تغییرات به احتمال زیاد ناشی از یک رویداد آلودگی در مقیاس بزرگ و اقدامات مرتبط با آن است.
علاوه بر این، حدود ۷۷۰,۰۰۰ گالن از ماده شیمیایی «کورکسیت ۹۵۰۰A» نیز در نزدیکی چاه نفت تزریق شد. هدف این بود که نفت را تجزیه کند و از ایجاد لکه‌های بزرگ نفتی که می‌توانند حیات سطحی خلیج را مختل کنند، جلوگیری کند. اما این روش هزینه‌های خود را دارد. نشت نفت به مراتب بیشتر از آنچه که تصاویر ماهواره‌ای نشان می‌دهند، گسترش یافته است، زیرا بقایای نفت به کف دریا رسیده است.
تحقیقات جدید نشان می‌دهد که این تغییرات می‌تواند عواقب جدی برای اکوسیستم داشته باشد. به گفته «پدرو پرز»، زیست‌شناس دریایی، «یافته‌های ما به ویژه نگران‌کننده هستند زیرا این گونه‌ها فراوان و گسترده هستند و به طور تاریخی ممکن است آسیب‌پذیر در نظر گرفته نشده باشند.»
این نتایج نشان‌دهنده یک کاهش ناگهانی و پایدار در حیات دریایی عمیق یک اکوسیستم بزرگ دریایی است و به نظر می‌رسد که بهبود آن ممکن است هرگز امکان‌پذیر نباشد.
اگر این روایت برایتان جالب بود، کشف بعدی را از پیشنهادهای پایین انتخاب کنید.