تحقیقات جدید نشان می‌دهد که دیناسورها ممکن است برای زنده ماندن در مناطق سرد، تخم‌گذاری‌های خود را به شیوه‌ای خاص مدیریت کرده باشند. در این مطالعه که به رهبری کوهی تاناکا، دیرینه‌شناس دانشگاه تسوکوبا در ژاپن انجام شده، بیش از ۲۵۰ قطعه از پوسته تخم‌دیناسور در لایه چورریلو در پاتاگونیا کشف شده است. این منطقه در زمان تخم‌گذاری دیناسورها، در حدود ۵۵ تا ۶۰ درجه جنوبی خط استوا قرار داشته و آب و هوای آن مشابه نیویورک امروزی بوده است.
این تخم‌ها که به اندازه توپ فوتبال بودند، متعلق به گروهی از دیناسورها به نام تیتانوسورها هستند. این دیناسورها که آخرین گروه از سوسمارهای بزرگ و درازگردن بودند، به طور غیرمعمولی در نزدیکی قطب جنوب تخم‌گذاری کرده‌اند. به طور معمول، شواهد فسیلی از تخم‌گذاری دیناسورها در این مناطق سرد بسیار نادر است.
تحقیقات نشان می‌دهد که تخم‌دیناسورها نیاز به دماهای مشخصی برای رشد دارند. با این حال، در مناطق جنوبی، دما به طور قابل توجهی کاهش می‌یابد و ساعات نور خورشید در زمستان بسیار کوتاه است. به همین دلیل، تیتانوسورها نمی‌توانستند به سادگی روی تخم‌های خود بنشینند تا آنها را گرم نگه دارند. در اینجا، پوسته‌های تخم‌دیناسور به دلیل تخلخل بالای خود، نشان‌دهنده این است که تخم‌ها ممکن است به طور کامل در خاک دفن شده باشند. این روش به حفظ گرما کمک می‌کند، اما به تنهایی کافی نیست.
تحقیقات نشان می‌دهد که برای تأمین حرارت لازم، این تخم‌ها به منبع گرمای اضافی نیاز داشتند. در نزدیکی خط استوا، نور خورشید ممکن است به راحتی دما را افزایش دهد، اما در پاتاگونیا، این گرما کافی نبوده است. به همین دلیل، ممکن است دیناسورها از روش‌های مشابهی که برخی از خویشاوندان زنده آنها مانند کروکودیل‌ها و پرندگان استفاده می‌کنند، بهره‌برداری کرده باشند. این موجودات با انباشتن مواد گیاهی در حال تجزیه دور و بر تخم‌های خود، دماهای بالایی تولید می‌کنند.
تحقیقات نشان می‌دهد که این تخم‌ها احتمالاً در لانه‌هایی به سبک توده‌ای دفن شده‌اند، جایی که تجزیه میکروبی به عنوان منبع اصلی حرارت عمل کرده است. این یافته‌ها نشان می‌دهد که تیتانوسورها در latitudes بالاتری از آنچه قبلاً تصور می‌شد، تخم‌گذاری می‌کردند.
اگر این روایت برایتان جالب بود، کشف بعدی را از پیشنهادهای پایین انتخاب کنید.