اخترشناسان برای نخستین بار موفق به شناسایی یک ستاره مرده شده‌اند که به رنگ سبز عجیب و غریبی می‌درخشد. این ستاره که با نام WD J1330+6435 شناخته می‌شود، یک کوتوله سفید است که هسته باقی‌مانده یک ستاره مرده را تشکیل می‌دهد. به گفته محققان، اگر این ستاره را از نزدیک مشاهده کنیم، رنگی شبیه به سبز زرد خواهد داشت.
بر اساس تحقیقات انجام شده به رهبری مارک هولندز از دانشگاه وارویک در بریتانیا، این ستاره مرده ممکن است تنها نوعی باشد که قادر به درخشش در رنگ‌های «ممنوعه» مانند سبز، بنفش و آبی است. هولندز می‌گوید: «بیشتر ستاره‌ها، از جمله اکثر کوتوله‌های سفید، مانند ‘رادیاتورهای کامل’ عمل می‌کنند، بنابراین رنگ آن‌ها تقریباً به طور کامل توسط دما تعیین می‌شود. اما هیچ‌کس واقعاً به این موضوع نپرداخته بود که چه چیز دیگری ممکن است برای کوتوله‌های سفید وجود داشته باشد.»
نور ساطع شده از ستاره‌ها هرگز به یک باند طول موج باریک محدود نمی‌شود. این اجسام درخشان نور را در تمام طیف الکترومغناطیسی منتشر می‌کنند. رنگ یک ستاره، از ابرغول‌های قرمز مانند بتل‌ژوس تا کوتوله‌های زرد مانند خورشید، به تعادل رنگ‌ها در نوری که منتشر می‌کند بستگی دارد. این تعادل عمدتاً توسط دما تعیین می‌شود: اجسام داغ‌تر نور بیشتری در طول موج‌های کوتاه‌تر و آبی‌تر ساطع می‌کنند، در حالی که اجسام سردتر نور بیشتری در طول موج‌های بلندتر و قرمزتر منتشر می‌کنند.
کوتوله‌های سفید از هسته ستاره‌هایی تشکیل می‌شوند که پس از اتمام سوخت خود، مواد خارجی خود را پرتاب کرده‌اند. این هسته‌های نمایان، که با حرارت باقی‌مانده می‌درخشند، بسیار متراکم هستند و می‌توانند تا ۱.۴ برابر جرم خورشید را در بدنه‌ای به اندازه زمین فشرده کنند. گرانش آن‌ها به قدری شدید است که جو کوتوله‌های سفید می‌تواند به چگالی‌هایی برسد که با آب مایع قابل مقایسه است.
هولندز و تیمش می‌خواستند بدانند آیا این چگالی بر نوری که از این اجسام ستاره‌ای ساطع می‌شود تأثیر می‌گذارد یا خیر. آن‌ها ده‌ها کوتوله سفید که قبلاً به عنوان ستاره‌های با طیف غیرعادی شناسایی شده بودند را انتخاب کرده و تجزیه و تحلیل عمیق‌تری از رنگ‌های نور آن‌ها انجام دادند. نتایج نشان داد که WD J1330+6435 با دمای سطحی حدود ۴۲۴۰ کلوین، به رنگ سبز زرد درخشان ظاهر می‌شود.
عناصر موجود در جو این کوتوله سفید، مانند سدیم و کلسیم، می‌توانند نور را در باندهای وسیع‌تری از طیف جذب کنند و این امر به رنگ سبز اجازه می‌دهد تا به راحتی ساطع شود. هولندز می‌گوید: «سدیوم در جو این کوتوله سفید نور بخش نارنجی طیف را جذب می‌کند و در نتیجه نوری سبز و شبح‌وار باقی می‌ماند.»
علاوه بر این، شواهد نشان می‌دهد که این ستاره ممکن است از بقایای سیاره‌ای خود تغذیه کرده باشد. وجود لیتیم در WD J1330+6435 نشان می‌دهد که این ستاره ممکن است از مواد سنگی باقی‌مانده از سیستم سیاره‌ای خود تغذیه کرده باشد. این یافته‌ها می‌تواند به اخترشناسان در درک بهتر شیمی و رفتار کوتوله‌های سفید کمک کند.
اگر این روایت برایتان جالب بود، کشف بعدی را از پیشنهادهای پایین انتخاب کنید.