در سال 1889، وینسنت ون گوگ از اتاق خود در یک آسایشگاه در سن-رمی، فرانسه، به آسمان قبل از طلوع خورشید نگاه کرد. او در نامه‌ای به برادرش تئو، به مشاهده ستاره صبحگاهی اشاره کرد که در آسمان نمایان بود و به نظر می‌رسید بزرگ‌تر از همیشه است. در نقاشی معروف او به نام «شب پرستاره»، که در همان سال خلق شده، چرخش‌های آبی رنگی بر فراز یک روستای کوچک دیده می‌شود. یک سرو بلند در سمت چپ قرار دارد و حلقه‌های نور زرد رنگ ستاره‌ها و ماه هلالی را احاطه کرده‌اند. به گفته موزه هنرهای مدرن نیویورک، این نقاشی الهام‌گرفته از منظره‌ای است که از پنجره‌اش می‌دید. با این حال، روستا از دیدگاه‌های دیگر الهام گرفته شده و سرو به نزدیک‌تر آورده شده است. موزه، نور درخشان سمت چپ مرکز را به عنوان زهره، ستاره صبحگاهی شناسایی می‌کند.
تحقیقات انجام شده در کره جنوبی به بررسی این موضوع پرداختند که آیا چیدمان اجرام آسمانی در نقاشی به چیزی که ون گوگ واقعاً دیده، نزدیک است یا خیر. این مطالعه نشان می‌دهد که ماه، زهره و گروه مرکزی ستاره‌ها با آسمان قابل مشاهده قبل از طلوع در حدود 22 ژوئیه 1889 مطابقت دارد. این تطابق احتمال این را تقویت می‌کند که ون گوگ آسمانی را که مشاهده کرده، در ترکیب بی‌نظیر خود گنجانده است.
الیا جیونگ-هیون کیم، دانشجوی دکتری در دانشگاه کیونگ هی و مدیرعامل شرکت تولید تلسکوپ SLLAB در کره جنوبی، رهبری این تحقیق را بر عهده داشت. او به یک الگوی آشنا در نزدیکی مرکز نقاشی توجه کرد: خوشه ستاره‌ای به شکل V به نام هایادس که در صورت فلکی ثور قرار دارد. تحقیقات قبلی ستاره‌هایی از صورت فلکی بره را پیشنهاد کرده بودند، اما تفسیرهای نجومی همچنان نامشخص باقی مانده بود. همچنین، مشکلی با ماه وجود داشت. این نقاشی به طور سنتی به ژوئن 1889 نسبت داده می‌شود، زمانی که ماه در اواسط ماه بیش از نیمی از آن روشن بود. کیم در این باره گفت: “قوی‌ترین شواهد خود آسمان است. ماه گلابی در حال کاهش در حدود 18 ژوئن با هلال باریک در نقاشی مطابقت ندارد.”
برای بررسی این سرنخ‌ها، تیم به مناظر ون گوگ بازگشت. در دو سفر میدانی به فرانسه در سال 2019، آنها از مکان‌هایی که او نقاشی کرده و طراحی کرده بود، عکس گرفتند. مقایسه ساختمان‌ها، پل‌ها و ویژگی‌های طبیعی با تصاویر او به آنها کمک کرد تا تخمین بزنند که او چگونه منظره را به دقت قاب کرده است. آنها این رویکرد را بر روی دو صحنه شب که او در آرل در سال 1888 نقاشی کرده بود، آزمایش کردند. در «کافه تراس در شب»، آنها یک تطابق احتمالی با سه ستاره درخشان که مثلث تابستانی را تشکیل می‌دهند، شناسایی کردند. برای «شب پرستاره»، آنها یک قاب دید از یک طراحی قبلی مرتبط با منظره روستایی آن را به بازسازی‌های کامپیوتری آسمان 1889 اعمال کردند. در میان سپیده‌دم‌های ژوئن و ژوئیه که ماه بالای زهره قرار داشت، 23 ژوئن و 22-23 ژوئیه هر دو درون قاب بازسازی شده قرار داشتند. در حدود 22 ژوئیه، هایادس نیز در مرکز قرار داشت و نزدیک‌ترین تطابق را با نقاشی تولید کرد.
سپس محققان موقعیت‌های نسبی پنج ستاره مرکزی روی بوم را اندازه‌گیری کردند. یک روش ریاضی که الگوها را می‌چرخاند، جابجا می‌کند و به طور یکنواخت اندازه‌ها را تغییر می‌دهد، تطابق نزدیکی با هایادس پیدا کرد. برای این پنج نقطه انتخاب شده، هر جفت جایگزین با ستاره‌های هایادس تطابق کمتری داشت. تطابق در طراحی بعدی ون گوگ از نقاشی نزدیک‌تر بود. همچنین، کج شدن گروه ستاره‌ها نسبت به افق با آسمان بازسازی شده مطابقت داشت. محققان پیشنهاد می‌کنند که این رویکرد می‌تواند به تاریخ‌نگاران هنر کمک کند تا نحوه توسعه نقاشی را دوباره ارزیابی کنند. آنها استدلال می‌کنند که ون گوگ ممکن است هنوز در حال کار بر روی بوم در ژوئیه بوده باشد، پس از اینکه آن را در ژوئن آغاز کرده بود، و اینکه مقایسه‌های مشابه می‌تواند به بررسی آسمان‌های به تصویر کشیده شده در سایر نقاشی‌های شب تاریخی کمک کند.
تفسیر ژوئیه سؤالاتی را درباره زمان‌بندی تعیین شده ایجاد می‌کند. ون گوگ در نامه‌ای به تاریخ 18 ژوئن به مطالعه جدیدی درباره آسمان پرستاره اشاره کرده است، اما محققان استدلال می‌کنند که این نشان نمی‌دهد که او نقاشی را تمام کرده است. آنها همچنین پیشنهاد می‌کنند که یک دوره بیماری که معمولاً در اواسط ژوئیه قرار داده می‌شود، دیرتر آغاز شده و این امکان را باز می‌گذارد که او آسمان را در حدود 22 ژوئیه مشاهده کرده باشد. نامه‌ها و سوابق تاریخی آب و هوا از تفسیر آنها حمایت می‌کند، اما هیچ یادداشت پزشکی از آن زمان نشان نمی‌دهد که بیماری از چه زمانی آغاز شده است. مقایسه‌های نجومی همچنین نیاز به چندین سرنخ دارد تا با هم کار کنند. گروه‌های ستاره‌ای دیگر تطابق‌های هندسی نزدیکی تولید کردند، بنابراین شکل به تنهایی نمی‌تواند ستاره‌های نقاشی شده را شناسایی کند. تفسیر هایادس از حمایت موقعیت‌های نسبی ستاره‌ها، چیدمان ماه و زهره و نحوه قرارگیری ماه، زهره و هایادس درون قاب بازسازی شده برخوردار است. کیم توضیح داد: “آنچه مطالعه ما نشان می‌دهد این است که آسمان در نقاشی، هم از نظر مشاهده و هم شکل، با آسمان واقعی قبل از طلوع در حدود 22 ژوئیه مطابقت دارد. این به تنهایی پایان نقاشی را به یک روز خاص محدود نمی‌کند. من معتقدم که وینسنت آسمان‌های چند روز قبل و بعد از 22 ژوئیه را در یک بوم واحد گرد هم آورده است.” این تحقیق در نشریه Scientific Reports منتشر شده است.
اگر این روایت برایتان جالب بود، کشف بعدی را از پیشنهادهای پایین انتخاب کنید.