برخی از دانشمندان به تازگی عنوان «دیابت نوع ۳» را برای توصیف برخی از موارد بیماری آلزایمر پیشنهاد کرده‌اند. این اصطلاح به معنای وجود یک نوع اختلال متابولیک در مغز است که ممکن است به کاهش عملکرد شناختی منجر شود.
در دو دهه گذشته، شواهدی به دست آمده که نشان می‌دهد اختلال در سیگنال‌دهی انسولین می‌تواند به نوعی از نروژنراسیون مرتبط با آلزایمر منجر شود. این مشکل متابولیک خاص ممکن است برخی از سلول‌های مغزی را از انرژی مورد نیاز برای عملکرد صحیح محروم کند.
تحقیقات نشان می‌دهد که کنترل ضعیف قند خون می‌تواند خطر ابتلا به آلزایمر را افزایش دهد. به‌عنوان مثال، تغییرات متابولیک در متابولیسم گلوکز معمولاً یکی از اولین نشانه‌ها در بیماران مبتلا به آلزایمر است. یک مرور ادبیات در سال ۲۰۲۰ به این نکته اشاره کرد که این ارتباط به قدری قوی است که برخی از محققان آلزایمر را «دیابت مغز» یا «دیابت نوع ۳» نامیده‌اند.
انسولین، هورمونی طبیعی است که بدن برای مدیریت سطح قند خون از آن استفاده می‌کند. اما جالب است بدانید که مغز نیز انسولین تولید می‌کند. در سال ۲۰۲۰، یک مطالعه بر روی موش‌ها نشان داد که انسولین از چندین نورون حسگر استرس در هیپوتالاموس تولید و آزاد می‌شود. این ناحیه در مغز انسان بالاترین سطح انسولین را نشان می‌دهد و به طور نزدیک با تفکر، حافظه و یادگیری در ارتباط است.
اگر دیابت مغز به عنوان یک اختلال بالینی واقعی شناخته شود، هیپوتالاموس ممکن است بیشترین آسیب را ببیند. در یک مطالعه اخیر بر روی بیماران مبتلا به زوال عقل، محققان دانشگاه کرنل تغییرات متابولیک قابل توجهی را در بافت مغز مشاهده کردند. این تغییرات شامل متابولیسم انرژی سلولی، متابولیسم گلوکز، التهاب و اسیدهای چرب بود که همگی قبلاً با بیماری آلزایمر مرتبط شده‌اند.
برخی از شواهد اخیر نشان می‌دهد که در موارد زوال عقل، سلول‌های مغزی توانایی مدیریت صحیح گلوکز را از دست می‌دهند. این وضعیت مشابه دیابت نوع ۲ است که در آن سلول‌ها با انسولین مقاوم می‌شوند و نمی‌توانند به درستی قند را تنظیم کنند. این ترکیب بین مقاومت به انسولین و استفاده نادرست از گلوکز اساس دیابت نوع ۳ را تشکیل می‌دهد.
با این حال، برخی از محققان به انتقاد از این اصطلاح پرداخته و معتقدند که شواهد کافی برای دسته‌بندی آلزایمر به عنوان یک نوع دیابت وجود ندارد. آن‌ها همچنین بر این باورند که این اصطلاح ممکن است پیچیدگی‌های بیماری آلزایمر را بیش از حد ساده‌سازی کند.
با این وجود، نویسندگان مرور اخیر بر این نکته تأکید دارند که دیابت نوع ۳ «یک حوزه تحقیقاتی حیاتی» است که اختلالات متابولیک را با نروژنراسیون مرتبط می‌کند. بر اساس برخی برآوردها، شیوع زوال عقل در افراد دیابتی بالای ۷۵ سال می‌تواند به ۲۴ درصد برسد، که این ارتباط نیاز به بررسی بیشتری دارد.
شناسایی دیابت نوع ۳ به عنوان یک موجودیت بالینی مجزا می‌تواند تشخیص و درمان بیماری آلزایمر را متحول کند.
اگر این روایت برایتان جالب بود، کشف بعدی را از پیشنهادهای پایین انتخاب کنید.