در یک آزمایش کوچک بر روی سرطان کلیه، نه بیمار واکسن شخصی‌سازی‌شده‌ای دریافت کردند که به‌طور خاص برای تومورهای آن‌ها طراحی شده بود. نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که هیچ‌یک از این بیماران در طی پیگیری میانگین سه سال و چهار ماه پس از جراحی، عود بیماری را تجربه نکردند.
این تحقیق که به رهبری محققانی از دانشگاه ییل و موسسه سرطان دانه‌فاربر و دانشگاه هاروارد انجام شده است، نشان می‌دهد که تمام بیماران واکنش‌های ایمنی به واکسن نشان دادند. در هفت مورد از آن‌ها، سلول‌های T واکنشی به واکسن توانستند تومور خود بیمار را نیز شناسایی کنند. سلول‌های T، سلول‌های ایمنی هستند که به شناسایی تهدیدات و هماهنگی یا انجام حمله کمک می‌کنند.
با این حال، محققان تأکید کردند که این یافته‌ها هنوز به‌طور قطعی نشان نمی‌دهند که واکسیناسیون از عود سرطان جلوگیری کرده است. دیوید براون و تونی چویری، محققان این مطالعه، در پاسخ به این موضوع گفتند: “با توجه به تعداد محدود بیماران، باید در تفسیر نتایج احتیاط کنیم.”
جزئیات مطالعه
تمام شرکت‌کنندگان در این مطالعه به نوعی از سرطان کلیه به نام کارسینومای کلیوی سلول واضح مبتلا بودند که شایع‌ترین نوع سرطان کلیه در بزرگسالان است. از این نه بیمار، هفت نفر در مرحله III و دو نفر در مرحله IV بیماری قرار داشتند. تومورهای آن‌ها به‌طور کامل از طریق جراحی برداشته شده بود و هیچ نشانه‌ای از بیماری قابل تشخیص در زمان شروع واکسیناسیون وجود نداشت، اما آن‌ها همچنان در معرض خطر بالای عود بیماری قرار داشتند.
محققان امیدوار بودند که سیستم ایمنی این بیماران را برای شناسایی هر سلول سرطانی که ممکن است پس از جراحی باقی مانده باشد، آموزش دهند. برای ساخت واکسن‌ها، تیم تحقیقاتی بافت تومور جمع‌آوری‌شده در حین جراحی را مورد بررسی قرار داد. برخی تغییرات در DNA سلول‌های سرطانی پروتئین‌هایی تولید می‌کنند که با آنچه در سلول‌های سالم وجود دارد متفاوت است. این پروتئین‌ها که نئوآنتی‌ژن نامیده می‌شوند، می‌توانند به سیستم ایمنی اهدافی ارائه دهند که سرطان را از بافت طبیعی متمایز می‌کند.
تیم تحقیقاتی موفق به ساخت واکسن برای هر یک از شرکت‌کنندگان شد و پنج بیمار نیز در کنار واکسن، داروی ایمنی‌درمانی ایپیلیموماب را در محل واکسیناسیون دریافت کردند. با این حال، شناسایی اهداف مناسب در سرطان کلیه چالش‌برانگیز است، زیرا این تومورها معمولاً جهش‌های کمتری نسبت به سرطان‌هایی مانند ملانوما دارند.
چالش‌ها و آینده
محققان همچنین تأکید کردند که شناسایی یک پروتئین در یک آزمایش آزمایشگاهی به‌معنای این نیست که یک سلول ایمنی می‌تواند تومور واقعی بیمار را شناسایی کند. آن‌ها سلول‌های T واکنشی به واکسن را در برابر سلول‌های زنده تومور که در حین جراحی جمع‌آوری شده و به‌صورت منجمد نگهداری شده بودند، آزمایش کردند و در هفت مورد از نه مورد شناسایی تومور را تأیید کردند.
عوارض جانبی مرتبط با درمان عمدتاً شامل واکنش‌های محل تزریق و علائم موقتی شبیه آنفولانزا بود و هیچ‌یک از شرکت‌کنندگان عوارض جانبی درجه ۳ یا بالاتر را تجربه نکردند. این یافته‌های ایمنی امیدوارکننده نیاز به تأیید در جمعیت بزرگ‌تری دارند.
این مطالعه در مرحله ۱ طراحی شده بود تا ایمنی و تحمل‌پذیری واکسن را ارزیابی کند و همچنین پاسخ‌های ایمنی را اندازه‌گیری کند. بدون گروه مقایسه، محققان نمی‌توانند تعیین کنند که چند بیمار بدون واکسیناسیون دچار عود می‌شدند. همچنین این مطالعه کوچک نمی‌تواند مشخص کند که آیا افزودن ایپیلیموماب کمک کرده است یا خیر.
یافته‌ها نشان می‌دهند که واکسن‌های شخصی‌سازی‌شده می‌توانند برای این نوع سرطان ساخته شوند و پاسخ‌های ایمنی ماندگاری تولید کنند. با این حال، اینکه آیا این پاسخ‌ها به بهبود نتایج منجر می‌شوند، هنوز نامشخص است. محققان بر لزوم ارزیابی واکسن‌های شخصی‌سازی‌شده در تعداد بیشتری از بیماران تأکید کردند و افزودند که باید اطمینان حاصل شود که واکسن واقعاً نتایج را نسبت به استانداردهای کنونی درمان بهبود می‌بخشد.
این تحقیق در نشریه Nature منتشر شده است.
اگر این روایت برایتان جالب بود، کشف بعدی را از پیشنهادهای پایین انتخاب کنید.