تحقیقات جدید نشان می‌دهد که داروی تادالافیل، که معمولاً برای درمان اختلال نعوظ و فشار خون ریوی تجویز می‌شود، می‌تواند به ترمیم و بازسازی بافت‌های عضلانی نیز کمک کند. این مطالعه توسط محققان دانشگاه رم فوروی ایتالیکو انجام شده و در مجله Molecular Biology Reports منتشر شده است.
محققان با استفاده از سلول‌های پیش‌ساز عضلانی موش در آزمایشگاه دریافتند که دوزهای تادالافیل تعداد سلول‌های آماده برای تبدیل به عضله را افزایش می‌دهد و همچنین تعداد سلول‌های مرده را کاهش می‌دهد. این یافته‌ها نشان‌دهنده پتانسیل بالای این دارو در افزایش ظرفیت ترمیمی سلول‌های عضلانی است.
نقش سلول‌های بنیادی در ترمیم عضلات
ترمیم عضلات به سلول‌های بنیادی خوابیده‌ای به نام سلول‌های ماهواره‌ای وابسته است. در این مطالعه، از میوبلاست‌ها، که سلول‌های مرحله بعدی هستند، استفاده شده است. محققان در مقاله خود نوشتند: “درمان طولانی‌مدت با تادالافیل به‌طور قابل توجهی باعث افزایش تکثیر و بقای سلول‌ها شد و مرگ سلولی را در تمام زمان‌های بررسی کاهش داد.”
ترمیم عضلات به نوع خاصی از سلول‌های بنیادی بستگی دارد که آماده و منتظر تبدیل به عضله هستند. این فرآیند به تولید الیاف عضلانی کمک می‌کند که برای رشد و ترمیم استفاده می‌شوند. در این مطالعه مشخص شد که بدن از نیتریک اکسید برای تحریک ترمیم عضلات استفاده می‌کند، که سیگنالی است که هنگام ورزش یا آسیب به عضله ارسال می‌شود و از طریق مولکول cGMP عمل می‌کند.
نتایج جالب تحقیق
محققان همچنین دریافتند که تادالافیل باعث می‌شود که سلول‌ها سریع‌تر بهبود یابند. در آزمایش‌ها، زمانی که یک خراش بر روی سلول‌ها ایجاد شد، با استفاده از این دارو، ترمیم سریع‌تری مشاهده شد. آن‌ها نوشتند: “افزایش تعداد سلول‌ها با ظرفیت تکثیر بیشتر پس از آسیب ناشی از خراش و کاهش مرگ سلولی در تمام زمان‌های بررسی مرتبط بود.”
با این حال، نکته جالب این است که سلول‌های تحت درمان با تادالافیل پس از یک هفته کمتر به الیاف عضلانی واقعی تبدیل شدند. محققان این را به عنوان یک مزیت تفسیر کردند، زیرا به معنای تولید ذخیره بزرگ‌تری از سلول‌های بنیادی عضلانی است که آماده عمل هستند.
چشم‌انداز آینده
محققان تأکید کردند که تحقیقات آینده باید بر روی مدل‌های زنده متمرکز شود تا مشخص شود آیا این تأخیر در تمایز در نهایت منجر به کیفیت بهتر الیاف عضلانی می‌شود یا خیر. همچنین، ترکیب تادالافیل با بار مکانیکی (ورزش) ممکن است به طور قطعی برنامه میوژنتیک را برای بهبود بهبودی عملکردی “باز کند”.
با وجود سال‌ها تحقیق در این زمینه، هنوز راه زیادی در پیش است تا بفهمیم این یافته‌ها چگونه بر روی عضلات انسان تأثیر می‌گذارد. امید است که در نهایت، راه‌حل‌های جدیدی برای افرادی که از بیماری‌های تحلیل عضلانی رنج می‌برند یا به دلیل شرایط خاصی در بستر محدود شده‌اند، پیدا شود.
محققان همچنین به این نکته اشاره کردند که مکانیزم‌های تحریک‌شده توسط تادالافیل ممکن است نیاز به ممنوعیت این دارو در ورزش داشته باشد، زیرا برخی از ورزشکاران از آن برای بهبود جریان خون و عملکرد عضلانی استفاده می‌کنند.
اگر این روایت برایتان جالب بود، کشف بعدی را از پیشنهادهای پایین انتخاب کنید.