مطالعه‌ای جدید نشان می‌دهد که مغز در سنین بالا به جای افت عملکرد، در حال انطباق و بهینه‌سازی خود است. با افزایش سن، حافظه اپیزودیک که توسط ناحیه هیپوکامپوس مدیریت می‌شود، به تدریج کاهش می‌یابد. این نوع حافظه به جزئیات خاصی مانند محل پارک خودرو یا زمان قرار ملاقات مربوط می‌شود. در عوض، حافظه معنایی که توسط قشر پیشانی کنترل می‌شود، در سنین بالا غالب‌تر می‌شود. این نوع حافظه شامل دانش کلی و اطلاعات عمومی است.
پژوهشگران دانشگاه آریزونا در مقاله‌ای که در نشریه Perspectives on Psychological Science منتشر شده، استدلال می‌کنند که این تغییر از هیپوکامپوس به قشر پیشانی می‌تواند به معنای بهینه‌سازی مغز باشد، نه یک افت عملکرد. آن‌ها می‌نویسند: “نظریه‌های غالب در مورد پیری شناختی، زندگی را به عنوان دوره‌ای از افت جبرانی توصیف می‌کنند، در حالی که ما پیشنهاد می‌دهیم پیری ادامه توسعه است: یک سازماندهی تطبیقی و ژنتیکی سیستم‌های حافظه که با انتقال‌های قبلی مغز در زندگی همخوانی دارد.”
این مطالعه به شواهدی از تغییرات مشابه در دوره‌های دیگر زندگی اشاره می‌کند. به عنوان مثال، در دوران کودکی نیز این نوع تغییرات در جهت معکوس اتفاق می‌افتد. همچنین، ممکن است این تغییرات سنی نشان‌دهنده از دست دادن کلی انعطاف‌پذیری عصبی نباشد، بلکه راهی برای بازتوزیع منابع باشد. هیپوکامپوس به انرژی زیادی نیاز دارد و مغز ممکن است در تلاش باشد تا منابع را برای زمان‌های ضروری‌تر ذخیره کند.
این پژوهش همچنین به تغییرات مشابه در دنیای حیوانات اشاره می‌کند. به عنوان مثال، موش‌ها در سنین بالا بیشتر به آشنایی‌ها تکیه می‌کنند و فیل‌های ماده آفریقایی در سنین بالا به “مخازن دانش اجتماعی” تبدیل می‌شوند. این ممکن است نشان دهد که ما نیز همین روند را دنبال می‌کنیم.
پژوهشگران بر این باورند که این تغییرات ممکن است هدفی تکاملی داشته باشد: برای کسانی که به سنین بالا می‌رسند، اولویت به اشتراک‌گذاری اطلاعات به جای یادآوری جزئیات روزمره می‌شود. این یافته‌ها می‌تواند به تغییر در ارزیابی پیری در مغز و همچنین به درک بهتر شرایط سنی مانند بیماری آلزایمر کمک کند.
در نهایت، این مطالعه به تجزیه و تحلیل مجدد تحقیقات موجود می‌پردازد و استدلال قوی را ارائه می‌دهد. مرحله بعدی برای فرضیه پیری تطبیقی این است که افراد واقعی را در طول زمان مورد مطالعه قرار دهند تا تغییرات مغزی را بررسی کنند و ببینند آیا نشانه‌هایی از این بازتوزیع عصبی وجود دارد یا خیر.
به گفته روانشناس فابیان-خوزه فرناندز، “اگر پیری نرمال را تنها داستانی از افت بدانیم، واقعاً از هدف اصلی دور شده‌ایم. مغز پیر برای چیزهای متفاوتی نسبت به مغز جوان بهینه‌سازی شده است، عمدتاً برای اشتراک‌گذاری تخصص ذخیره شده و روابط اجتماعی.”
اگر این روایت برایتان جالب بود، کشف بعدی را از پیشنهادهای پایین انتخاب کنید.