تحقیقات جدید نشان می‌دهد که دانشمندان موفق به ترمیم مانع خون و مغز در مدل‌های آلزایمر شده‌اند. این مانع که به عنوان یک مرز محافظتی برای مغز عمل می‌کند، در بیماری آلزایمر ممکن است دچار نشت شود. در این مطالعه، پروتئینی به نام فیبرونکتین شناسایی شده است که نقش کلیدی در آسیب به این مانع ایفا می‌کند.
پژوهشگران دریافتند که فیبرونکتین، که معمولاً در فرآیند ترمیم بافت‌های آسیب‌دیده نقش دارد، در مدل‌های آلزایمر مرتبط با واریانت ژنی APOE4 به طور غیرعادی افزایش می‌یابد. این پروتئین در اطراف رگ‌های خونی تجمع می‌کند و سیگنال‌های لازم برای حفظ انسداد این رگ‌ها را مختل می‌سازد، که در نهایت منجر به نشت مانع خون و مغز می‌شود.
به گفته Çağhan Kızıl، دانشمند اعصاب از دانشگاه کلمبیا، کاهش فیبرونکتین می‌تواند نقص‌های موجود در مانع خون و مغز را برطرف کند. این یافته‌ها اهمیت زیادی دارند زیرا نشت این مانع می‌تواند زودتر از بروز مشکلات حافظه در آلزایمر آغاز شود و ورود مواد ناخواسته به بافت مغز و افزایش التهاب را به دنبال داشته باشد.
بیشتر تحقیقات و درمان‌های موجود در زمینه آلزایمر بر روی پروتئین‌های آمیلوئید-بتا و تاو متمرکز است، اما این یافته‌ها نشان می‌دهد که محافظت از رگ‌های خونی مغز و بستن نشت‌های اطراف آن‌ها نیز می‌تواند هدفی جدید باشد.
تحقیقات نشان می‌دهد که واریانت APOE4، که قوی‌ترین عامل خطر ژنتیکی برای آلزایمر با شروع دیرهنگام است، می‌تواند به آسیب زودهنگام مانع خون و مغز منجر شود. این واریانت به تنهایی به معنای ابتلا به بیماری نیست، اما وجود یک نسخه از آن خطر را افزایش می‌دهد.
پژوهشگران با بررسی بافت مغز و مایع مغزی-نخاعی افراد مبتلا به آلزایمر و آزمایش نتایج خود با استفاده از سلول‌های انسانی و مدل‌های سه‌بعدی رگ‌های خونی، به این نتایج دست یافتند. آن‌ها دریافتند که فیبرونکتین عمدتاً از سلول‌های آستروسیت، که نقش مهمی در حفظ مانع خون و مغز دارند، تولید می‌شود.
کاهش فیبرونکتین در مدل‌های زبرا فیشر که به آمیلوئید-بتا معرض بودند، نشت را کاهش داد. همچنین، مسدود کردن مسیرهای سلولی که فیبرونکتین سیگنال‌های حفاظتی را سرکوب می‌کند، باعث فعال شدن دوباره این سیگنال‌ها شد.
این پژوهش‌ها نشان می‌دهد که فیبرونکتین می‌تواند هدفی جالب برای درمان‌های آینده باشد. با این حال، هنوز نیاز به تحقیقات بیشتری برای تأیید این یافته‌ها و بررسی ایمنی و اثربخشی آن‌ها در انسان وجود دارد.
اگر این روایت برایتان جالب بود، کشف بعدی را از پیشنهادهای پایین انتخاب کنید.