پس از گذشت ۴۰ سال از فاجعه هستهای چرنوبیل، دانشمندان به بررسی ذرات رادیواکتیو پراکنده شده در این منطقه پرداختهاند تا وضعیت و ترکیب این ذرات را تحلیل کنند. این تحقیقات به درک بهتر ایمنی نیروگاههای هستهای در آینده و تعیین زمان مناسب برای بازگشت به منطقه چرنوبیل بدون نیاز به لباس محافظ کمک میکند.
نتایج این بررسیها نشان میدهد که ساختار ذرات رادیواکتیو به طرز شگفتانگیزی پایدار است و بیشتر مواد رادیواکتیو هنوز درون این ذرات محبوس ماندهاند. محققان از دانشگاه لایبنیتس هانوفر و مرکز هلمولتس در درسدن آلمان، یافتههای خود را در نشریه «مواد خطرناک» منتشر کردهاند.

تحلیل ذرات رادیواکتیو
در این مطالعه، شش ذره سوختی مورد بررسی قرار گرفت که به سه دسته تقسیم شدند. برخی از این ذرات ذوب شده و با پوشش زیرکونیوم خود ترکیب شدهاند. توبیاس ویزنبرن، فیزیکدان دانشگاه لایبنیتس هانوفر، توضیح میدهد: “این ذرات به سه دسته تقسیم میشوند: اول، ذراتی که از نظر شیمیایی و فیزیکی بسیار مشابه سوخت هستهای دیاکسید اورانیوم هستند. دوم، ذراتی که بهطور جزئی یا کامل در پوشش زیرکونیوم خود محبوس شدهاند. و سوم، ذراتی که در اثر آتشسوزی مدیاتور گرافیتی ایجاد شدهاند.”
این ذرات به اندازههای ۸ تا ۵۰ میکرومتر (که حداقل ۲۰ عدد از آنها در یک میلیمتر جا میگیرند) جمعآوری شده و از منطقه ممنوعه چرنوبیل به دست آمدهاند. برای بررسی این ذرات میکروسکوپی از تکنیک تحلیل پراش استفاده شده است.

پایداری شیمیایی و خطرات
نتایج نشان میدهد که ساختار نگهدارنده سوخت هستهای بهطور عمده دستنخورده باقی مانده است، که نشاندهنده پایداری شیمیایی بیشتر این ذرات نسبت به آنچه قبلاً تصور میشد، است. محققان بیان کردند که این ذرات بهعنوان مخازن پایداری عمل میکنند و ممکن است مواد رادیواکتیو را به آرامی به محیط آزاد کنند.
با این حال، خطرات همچنان وجود دارد. مواد رادیواکتیو هنوز در این ذرات باقی مانده و تنفس آنها میتواند برای سلامتی بسیار خطرناک باشد. همچنین، این ذرات ممکن است توسط باد، فرسایش یا حیوانات به هوا پراکنده شوند.
محققان همچنین تأکید کردند که نمونهبرداری از شش ذره، که همگی از دو مکان به دست آمدهاند، نمونه کوچکی است و برای ارزیابی دقیق خطرات فعلی در چرنوبیل به دادههای جامعتری نیاز است.
اگر این روایت برایتان جالب بود، کشف بعدی را از پیشنهادهای پایین انتخاب کنید.