تحقیقات جدید نشان می‌دهد که بیماران مبتلا به نارکولپسی، اختلالی که بر چرخه‌های خواب و بیداری تأثیر می‌گذارد، مغزهایی به‌طور غیرمنتظره جوان‌تر از آنچه که انتظار می‌رود دارند. این یافته‌ها به بررسی رابطه پیچیده بین اختلالات خواب و زوال عقل می‌پردازد.
نارکولپسی نوعی اختلال عصبی مزمن است که باعث می‌شود فرد نتواند خواب و بیداری خود را به‌درستی تنظیم کند. این بیماران معمولاً با خواب fragmented در شب و خواب‌آلودگی بیش از حد در طول روز مواجه هستند. با این حال، بر اساس نتایج این تحقیق، مغز این بیماران معمولاً نشانه‌های پیری زودرس که معمولاً با اختلالات خواب مزمن همراه است را نشان نمی‌دهد.
نارکولپسی نوع ۱ و ۲
نارکولپسی به دو نوع اصلی تقسیم می‌شود: نوع ۱ و نوع ۲. هر دو نوع با خواب‌آلودگی شدید در طول روز همراه هستند، اما نوع ۲ معمولاً علائم ملایم‌تری دارد و شامل کاتاپلکسی، که ضعف ناگهانی عضلات به‌دلیل احساسات قوی است، نمی‌شود.
نارکولپسی نوع ۱ (NT1) با اختلال شدید در خواب و بیداری و کاهش سطح هیپوکرتین، یک نوروپپتید که در تنظیم بیداری و هوشیاری نقش دارد، مشخص می‌شود. با توجه به ارتباط شناخته‌شده بین اختلالات خواب و زوال عقل، انتظار می‌رفت که NT1 افراد را به پیری زودرس مغز مستعد کند. اما یافته‌های بیومارکر و تصویرسازی عصبی این فرضیه را تأیید نمی‌کند.
نقش هیپوکرتین
هیپوکرتین نه تنها در تنظیم بیداری و هوشیاری نقش دارد، بلکه در چندین عامل کلیدی دیگر که بر تاب‌آوری عصبی تأثیر می‌گذارند نیز دخیل است. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد کاهش هیپوکرتین ممکن است نحوه تأثیر اختلالات خواب بر مغز را تغییر دهد. به‌عنوان مثال، در مدل‌های حیوانی، تحقیقات نشان داده‌اند که سیگنال‌دهی هیپوکرتین بر تولید و تجمع بتا-آمیلوئید، که جزء اصلی پلاک‌های آمیلوئیدی در بیماری آلزایمر است، تأثیر دارد.
نتایج و چشم‌انداز آینده
اگر بیماران نارکولپسی مغزهایی جوان‌تر دارند، این موضوع چه درسی درباره خواب و زوال عقل به ما می‌دهد؟ محققان تأکید می‌کنند که این یافته‌ها نباید به‌عنوان محافظت نارکولپسی در برابر زوال عقل تفسیر شود، زیرا موارد نادری از بیماری آلزایمر در بیماران نارکولپسی گزارش شده است. آنها پیشنهاد می‌کنند که دانش در حال رشد ما درباره نارکولپسی باید در مطالعات مدرن درباره سلامت ساختاری و عملکردی مغز گنجانده شود.
این تحقیق در مجله Ageing Research Reviews منتشر شده و به‌دنبال پاسخ به این سؤال است که چگونه هیپوکرتین و سازمان‌دهی خواب و بیداری بر پیری مغز تأثیر می‌گذارد.
اگر این روایت برایتان جالب بود، کشف بعدی را از پیشنهادهای پایین انتخاب کنید.