یک پاتوژن روده‌ای که باعث اسهال و استفراغ می‌شود، به یک عفونت جنسی خطرناک و دشوار در درمان تبدیل شده است. در ایالات متحده، حدود ۴۵۰,۰۰۰ نفر سالانه به شگلازیس مبتلا می‌شوند که می‌تواند منجر به دیسانتری شود. این باکتری بسیار مسری به‌طور تاریخی از طریق غذا یا آب آلوده در سفرها و همچنین در میان کودکان خردسال در مهدکودک‌ها منتقل می‌شد. اما از اوایل قرن بیست و یکم، باکتری‌های شگلا به عنوان یک عفونت جنسی نیز شناخته شده‌اند.
عفونت‌های شگلا می‌توانند هر کسی را بیمار کنند، اما اکنون در برخی از جوامع مردان همجنس‌گرا، دوجنس‌گرا و دیگر مردانی که با مردان رابطه جنسی دارند، به عنوان عفونت «اندمیک» شناخته می‌شوند. چندین سویه از این باکتری که در این جوامع منتقل می‌شوند، به چندین آنتی‌بیوتیک مقاوم شده‌اند و برخی از آن‌ها اکنون به مرز تبدیل شدن به باکتری‌های فوق‌مقاوم نزدیک شده‌اند.
تحلیل اخیر مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌های ایالات متحده (CDC) نشان می‌دهد که در میان نزدیک به ۱۷,۰۰۰ نمونه شگلا، سویه‌های مقاوم به دارو (XDR) از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۳ افزایش یافته‌اند. در سال ۲۰۱۱، هیچ نمونه‌ای از این نوع مقاومت به پنج آنتی‌بیوتیک رایج وجود نداشت، اما تا سال ۲۰۲۳، این میزان به ۸.۵ درصد رسیده است. بیشتر این نسخه‌های مقاوم به دارو مردان بزرگسالی را آلوده کرده‌اند که بسیاری از آن‌ها در ماه‌های اخیر به خارج از کشور سفر نکرده‌اند.
شنگسین یانگ، زیست‌شناس مولکولی در دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس (UCLA) می‌گوید که کارکنان بیمارستان اکنون تقریباً ماهی یک مورد شگلا فوق‌مقاوم را مشاهده می‌کنند، در حالی که در سال ۲۰۲۲ تنها یک مورد در تمام سال گزارش شده بود. او به خبرگزاری CIDRAP گفت: “این تقریباً مانند یک انفجار از این پاتوژن در جامعه است.”
شگلازیس قابل انتقال از طریق رابطه جنسی برای اولین بار در سال ۱۹۷۴ گزارش شد، اما در آن زمان تنها درصد کمی از موارد را شامل می‌شد. اکنون شواهد جدید نشان می‌دهد که تماس جنسی یک مسیر اصلی انتقال است. با این حال، تأیید این اطلاعات دشوار است، زیرا بیماران و پزشکان ممکن است متوجه نشوند که شگلا می‌تواند به‌صورت جنسی منتقل شود و تاریخچه جنسی ممکن است ثبت نشود.
بر اساس داده‌های CDC، بیش از یک‌سوم بیماران مبتلا به شگلازیس فوق‌مقاوم بستری شده‌اند و نزدیک به نیمی از آن‌ها که وضعیت HIV آن‌ها مشخص بود، مبتلا به HIV بودند. نعیمه لوگان، اپیدمیولوژیست CDC، به خبرگزاری CIDRAP گفت: “این یک الگوی نگران‌کننده از سویه‌های شگلا فوق‌مقاوم است که در میان جمعیت‌های آسیب‌پذیر مشاهده می‌شود.” او همچنین تأکید کرد که این مشکل منحصر به ایالات متحده نیست و بخشی از یک الگوی جهانی گسترده‌تر است.
کیت بیکر، ژنتیک‌دان از دانشگاه کمبریج، در یک مطالعه اخیر در نشریه Lancet Infectious Diseases، افزایش مشابهی را در بریتانیا شناسایی کرده است. او در یک بیانیه مطبوعاتی در ماه ژوئیه گفت: “بسیاری از مردان همجنس‌گرا از خطر جدی و رو به افزایش ناشی از شگلا قابل انتقال از طریق رابطه جنسی بی‌خبرند.” او افزود: “این بیماری از یک عفونت نسبتاً قابل درمان با داروهای موجود به حالتی نزدیک به غیرقابل درمان در طی یک دهه گذشته تبدیل شده است.”
در ماه مارس، آژانس امنیت بهداشت بریتانیا (UKHSA) هشدار داد که در حالی که بیشتر موارد شگلا بدون درمان بهبود می‌یابند، موارد شدیدتر نیاز به درمان دارند و “گزینه‌های موجود در حال کاهش است.” در سال ۲۰۲۵، ۸۶ درصد از نمونه‌های شگلا سوننی و ۹۴ درصد از نمونه‌های شگلا فلکسرنی که توسط محققان UKHSA آزمایش شدند، نشان‌دهنده مقاومت به آنتی‌بیوتیک‌ها بودند. این دو سویه به‌طور رایج از طریق تماس جنسی در میان مردان همجنس‌گرا در انگلستان منتقل می‌شوند.
در تحقیقات قبلی، بیکر و دیگران گزارش دادند که تا یک‌سوم بیماران مبتلا به شگلا قابل انتقال از طریق رابطه جنسی به‌طور میانگین چهار تا پنج روز بستری شده‌اند. بیکر تأکید کرد: “این فقط یک نوع اسهال قابل انتقال از طریق رابطه جنسی نیست، بلکه چندین نوع همپوشان در حال ظهور است که به سرعت در حال مقاوم شدن به داروهایی هستند که ما برای درمان آن‌ها استفاده می‌کنیم.” او افزود: “به احتمال زیاد اگر شگلا را از طریق رابطه جنسی منتقل کرده‌اید، نیاز به درمان متفاوتی نسبت به کسی دارید که آن را از طریق سفر دریافت کرده است.”
هیچ‌کس نمی‌داند که چرا این اتفاق می‌افتد، اما مطالعه بیکر در سال ۲۰۲۶ به ‘مقاومت جانبی’ به عنوان یکی از عوامل اشاره می‌کند. این به این معناست که یک آنتی‌بیوتیک که برای یک پاتوژن طراحی شده است ممکن است دارو یا دوز مناسب برای پاتوژن دیگری که در حال حاضر وجود دارد، نباشد و به این ترتیب به عنوان یک عارضه جانبی، مقاومت ایجاد کند.
در واکنش به مطالعه اخیر، آلیسیا کلاوو-ویلامانیان، محقق مؤسسه گلبنکیان برای پزشکی مولکولی در لیسبون، پرتغال، یک ارتباط جالب را مطرح کرد. او نوشت: “زمانی که دستورالعمل‌های درمانی ملی بریتانیا استفاده از [ازیتروماستین] برای درمان عفونت‌های گونوره را متوقف کردند، ظهور مقاومت به ازیتروماستین در شگلا کاهش یافت.” این به این معنا نیست که یکی باعث دیگری می‌شود، اما نشان می‌دهد که درمان سایر عفونت‌های مقاربتی ممکن است یک عامل خطر برای عفونت‌های شگلا مقاوم به دارو باشد که معمولاً به عنوان عفونت‌های مقاربتی غربالگری نمی‌شوند.
دپارتمان بهداشت عمومی کالیفرنیا می‌گوید بهترین راه برای پیشگیری از عفونت شگلا از طریق رابطه جنسی، خودداری از رابطه جنسی با کسی است که در دو هفته گذشته دچار اسهال بوده است. همچنین توصیه می‌شود که از موانع در حین رابطه جنسی دهانی و مقعدی استفاده شود و قبل و بعد از رابطه جنسی شستشو انجام شود. برای کاهش انتقال، هر کسی که مشکوک به ابتلا به شگلا باشد باید آزمایش شود و در صورت لزوم درمان دریافت کند.
دانیل ریچاردسون، مشاور بهداشت جنسی در بیمارستان‌های دانشگاه ساسکس، در ماه ژوئیه گفت: “پزشکان باید از بیماران مبتلا به دیسانتری درباره انتقال جنسی سؤال کنند و مشاوره مناسب ارائه دهند.” او افزود: “آن‌ها باید بدانند که شگلا قابل انتقال از طریق رابطه جنسی دارای مقاومت آنتی‌میکروبی بیشتری نسبت به سایر اشکال این بیماری است و ممکن است بیماران نیاز به بررسی سایر بیماری‌های مقاربتی داشته باشند.”
اگر این روایت برایتان جالب بود، کشف بعدی را از پیشنهادهای پایین انتخاب کنید.